Azja – poznaj kontynent

TAJ MAHAL

Taj Mahal to budowla, którą kojarzą wszyscy. Wybudowano ją na życzenie Shah Jahana, który w ten sposób chciał uczcić pamięć swojej zmarłej żony. Nazwa pałacu oznacza „Korona pałacu”. Niegdyś rzeka Yamuna przepływała tuż obok budowli, ale dziś nie ma w niej praktycznie wody. Odbicie pałacu można podziwiać za to w dużej sadzawce usytuowanej przed budowlą. Taj Mahal zachwyca wspaniałymi rzeźbieniami, klejnotami oraz idealną symetrią. Wybudowano ją na platformie, której boki mają po 100 metrów długości. Kompleks wzbogacają cztery minarety usytuowane w rogach platformy. Centrum stanowi olbrzymia kopuła. W marmurach wyryto piękne sceny. Taj Mahal zaprojektował Shiraz, irański architekt, a przy budowie pracowało ponad 20 tysięcy ludzi. Budowę rozpoczęto w 1632 roku. Prace trwały 20 lat. Gdy Shah zmarł, pochowano go obok ukochanej. Romantyczna historia Taj Mahal sprawia, że co roku tysiące młodych par przyjeżdża do Indii, aby zrobić sobie zdjęcie przed majestatycznym grobowcem.

ŚWIĄTYNIA SŁOŃCA

Świątynię Słońca w Kornaku wybudował król Narasimhadeva i poświęcił ją bogu słońca. Za sprawą swej niezwykłej architektury budowla ta znalazła się na liście Światowego Dziedzictwa UNESCO. Budowla usytuowana jest na wybrzeżu Zatoki Bengalskiej. Najważniejszym zabytkiem świątyni jest posąg przedstawiający boga słońca w rydwanie. Rydwan wyposażono w dwanaście pięknie rzeźbionych kół, z których każde reprezentuje inny miesiąc. Bóstwu towarzyszy siedem kamiennych koni reprezentujących dni tygodnia. To nie jedyne rzeźby w świątyni. Na zewnątrz i wewnątrz znajdują się piękne rzeźby przedstawiające piękne kobiety, tancerki, erotyczne pary, bóstwa i z zwierzęta. Koła rydwanu stanowią podstawę całej budowli. To zegary słoneczne, które podają właściwy czas. Dach świątyni ma kształt piramidy i ma około 30 metrów wysokości. Czasem budowlę tą nazywa się Czarną Pagodą, ponieważ wykuto ją z czarnego granitu. Chociaż Świątynia Słońca jest dziś nieco zrujnowana i tak robi wrażenie. To częsty kierunek wycieczek turystów podróżujących po Indiach.

ONAM – ABY UCZCIĆ UDANE ZBIORY

Onam to tradycyjny indyjski festiwal, który trwa dziesięć dni. W ten sposób hindusi upamiętniają mitycznego króla Mahabaliego. Święto obchodzone jest zazwyczaj w sierpniu w stanie Kerala. W tym regionie to najważniejsze wydarzenie w ciągu roku. Z okazji Onamu miejscowa ludność dekoruje podwórka przed swoimi domami kwiatami ułożonymi w wyszukane wzory (tzw. pookalam), aby w ten sposób powitać wracającego króla. Miejscowi ubierają nowe stroje, podają smakołyki na liściach bananowca, tańczą i biorą udział w wyścigach na łodziach. Ludzie zaczynają przygotowania na dziesięć dni przed Onamem (podczas tzw. Athamu). Każdy poranek zaczyna się kąpielą i modlitwą. Organizowane są także konkursy na najpiękniejszą dekorację wykonaną z kwiatów. Podczas Onamu dużo się gotuje, a najważniejszym kulinarnym wydarzeniem jest wielka uczta zwana Ona Sadva. Tego dnia serwuje się pyszne i wyszukane dania. Widowiskowym elementem festiwalu jest także procesja słoni. Pięknie udekorowane olbrzymy przechadzają się ulicami Thrissur’u , stolicy regionu. Inną atrakcją festiwalu są onakalikal, czyli specyficzne gry uświetniające ten indyjski festiwal. Niektóre z nich to Kutukutu, Talappanthukali oraz różnego typu walki. Uczestnicy, którzy wolą spokojniejsze rozrywki, mogą grać w karty bądź szachy na wolnym powietrzu.

NAMASKAR CZYLI JAK WITAĆ SIĘ W INDIACH

human-622426_640Namaskar to najpopularniejsza forma powitania stosowana w Indiach. Zazwyczaj w ten sposób witamy napotkane osoby, ale można także w ten sam sposób się pożegnać. Aby prawidłowo wykonać namaskar należy połączyć wewnętrzne części dłoni, które trzyma się poniżej wysokości twarzy. Hindusi uważają, że takie połączenie dłoni oznacza jeden umysł. Prawa ręka symbolizuje sprawy natury duchowej, bardziej wyniosłe i poważne. Lewa ręka natomiast kojarzona jest ze sprawami przyziemnymi. Razem tworzą idealne połączenie. Witając się w Indiach nie wolno zapominać, że nie bez znaczenia jest tu wiek i pozycja społeczna. Zawsze najpierw wita się najstarszą osobę w gronie. Jeśli spędzaliśmy czas w większym gronie, odchodząc wypada pożegnać się osobiście z każdą osobą. W większych miastach, gdzie częściej można spotkać obcokrajowców, ludzie witają się poprzez uściśnięcie ręki. Mężczyźni witają się w ten sposób z innymi mężczyznami, a kobiety z kobietami. Przedstawiciele różnych płci zwyczajowo nie witają się w ten sposób. Wynika to z tradycji i przekonań religijnych.